In memoriam Henk

Gisteren hebben we afscheid genomen van Henk.
Onze goede vriend Ruud Ruijg heeft namens ons vriendengroepje van 4 echtparen de volgende tekst uitgesproken:

Henk.
Onze kennismaking dateert van najaar 1966. De NBB organiseerde dat jaar voor het eerst het jeugdkampioenschap viertallen. Henk ’s vader was destijds de kundige en enthousiaste voorzitter van het district Noord-Brabant. Logisch dat Henk en zijn broer Ulco bridgen hadden geleerd. En dat zij aan dit kampioenschap mee moesten doen. Dan heb je een nevenpaar nodig. Joop Theissen en ik werden benaderd. ” Ja, leuk. ” was onze reactie.
22 Teams speelden mee. Wij werden landskampioen en verdiende 350 meesterpunten per speler.
Henk ging naar Eindhoven en werd met Fred de Smeth bij het roemruchte BTC een ambitieus en succesvol paar. Joop en ik speelden bij B.C. Centrum. We hadden vier jaar weinig contact. Minder tijd, we trouwden alle vier in die periode. Toevallig alle vier met een vrouw die ook kon bridgen. Misschien was dat de reden dat de vriendschap van ons 8-tal ontstond. Een avondje bij Joop en Jacqueline werd gevolgd door een avond in het voorjaar 1971 bij Jenny en mij. Twee dingen kan ik me nog herinneren. De opmerking dat het toch wel ver lopen was met een krat bier naar onze galerijflat en de zonopkomst.
Door het werk verhuisden meerderen van ons. Henk en Maria gingen via Oosterhout naar Kruisland. Maar de kiem voor een hechte vriendschap was gelegd. We kwamen twee of drie keer per jaar op een zaterdagavond bij één van ons samen. De eerste jaren werden 40 à 64 spel op een avond en voornacht gespeeld. Sommigen bleven daarom slapen. Het meegenomen kindertal groeide.
Ook bij andere gebeurtenissen ontmoetten we elkaar. Op Henk ’s clubavond in de zomer van 1998 heb ik hem de schoppenspeld voor 30.000 meesterpunten mogen uitreiken.
Ik hoopte dat als we alle vier gepensioneerd zouden zijn wij meer keren per jaar bij elkaar zouden kunnen komen. Edoch, iedereen kreeg het drukker. Vooral met verblijf in het buitenland.
Ook het karakter van de reünie veranderde. Steeds minder spellen, andere drank en sinds enkele jaren op zaterdag- of zondagmiddag eerst bijpraten, dan maximaal 24 spellen in drie wedstrijdjes met als laatste de mannen tegen de vrouwen. En dan als hoogtepunt het diner, verzorgd door de gastvrouw en gastheer.
De laatste keer, 8 juli dit jaar bij Jenny en mij, werd geopperd om een reünie in Spanje te organiseren. Het gaat niet door, zoals zo veel mooie dingen niet door zullen gaan.
Ik geef Henk een definitieve plaats in mijn herinneringen.
Henk mede namens Jenny, bedankt voor je vriendschap.
Wij wensen Maria, Karen, Jan-Willem en Anke sterkte om door te gaan.

Van links naar rechts Fred, Jenny, Joop, Jet, Henk, Maria en Ruud.
Jacqueline neemt de foto.